عشق به آزادی مرا همه عمر در خود گداخته است

حرف هایی هست برای نگفتن

و

ارزش عمیق هر کسی به اندازه ی حرف هایی است که

برای نگفتن دارد

مهربانی جاده ای است که هر چه پیش می روند ؛

خطرناک تر می گردد

دلی که عشق ندارد و به عشق نیاز دارد

آدمی را همواره در پی گم شده اش

ملتهبانه به هر سو می کشاند

چو کس با زبان دلم آشنا نیست

چه بهتر که از شکوه خاموش باشم

چو یاری مرا نیست همدرد ؛ بهتر

که از یاد یاران فراموش باشم

دوست داشتن کسی که لایق دوست داشتن نیست

اسراف محبت است

آنجا که چشمان مشتاقی برای انسانی اشک می ریزد ؛

زندگی به رنج کشیدنش می ارزد

دل های بزرگ و احساسی بلند ؛ عشق های زیبا و پر شکوه می آفرینند

زندگی کردم

راهم را بستند .

ستایش کردم

گفتند خرافات است.

عاشق شدم

گفتند دروغ است.

خندیدم

گفتند دیوانه است .

دنیا را نگه دارید ؛ میخواهم پیاده شوم.

هنگامی دستم را دراز کردم که دستی نبود

هنگامی لب به زمزمه گشودم که مخاطبی نداشتم

و هنگامی تشنه آتش شدم ؛

که در برابرم دریا بود و دریا و دریا و...